01 maart - 30 april
ma 7.30 - 19.00
di 7.30 - 19.00
woe 7.30 - 19.00
do 7.30 - 19.00
vr 7.30 - 19.00
za 7.30 - 19.00
zo 7.30 - 19.00
01 mei - 30 september
ma 7.30 - 20.30
di 7.30 - 20.30
woe 7.30 - 20.30
do 7.30 - 20.30
vr 7.30 - 20.30
za 7.30 - 20.30
zo 7.30 - 20.30
01 oktober - 31 oktober
ma 7.30 - 19.00
di 7.30 - 19.00
woe 7.30 - 19.00
do 7.30 - 19.00
vr 7.30 - 19.00
za 7.30 - 19.00
zo 7.30 - 19.00
01 november - 28 februari
ma 8.00 - 17.00
di 8.00 - 17.00
woe 8.00 - 17.00
do 8.00 - 17.00
vr 8.00 - 17.00
za 8.00 - 17.00
zo 8.00 - 17.00
De Sint-Michielskerk wordt beschouwd als een van de oudste kerken in Noord-Frankrijk. De stichting ervan dateert uit de Karolingische tijd, met een eerste houten gebouw omringd door een begraafplaats. De naam Saint-Michel lijkt eveneens uit deze periode te stammen, aangezien de aartsengel destijds bijzonder vereerd werd.
In de 10e en 11e eeuw werd een romaans stenen gebouw opgetrokken volgens een basilicale plattegrond, met een middenschip en zijbeuken. In de 12e eeuw werd de klokkentoren met portiek aan de westgevel opgetrokken, wat getuigt van een regionale architectonische traditie. In de 13e en 14e eeuw werd de kerk uitgebreid, met name door de toevoeging van een uitkijktorentje, dat waarschijnlijk decoratief was of bedoeld was om toegang te krijgen tot de zolder. Het koor en de noordelijke kapellen werden in de 15e en 16e eeuw gebouwd.
In 1520 werd het gebouw door een brand verwoest, wat aanleiding gaf tot nieuwe restauratiewerkzaamheden.
In de 19e eeuw leidde de bevolkingsgroei tot een nieuwe uitbreiding, waardoor de kerk haar huidige vorm als halkerk kreeg. De 20e en 21e eeuw werden vervolgens gekenmerkt door verschillende restauratiecampagnes.
De Sint-Michielskerk, die herhaaldelijk is verbouwd en uitgebreid, vertoont vandaag de dag een heterogene architectuur, die getuigt van meer dan een millennium geschiedenis.
Vertaald met DeepL.com (gratis versie)
Dit glas-in-loodraam, dat in 1948 werd geplaatst, toont in het ene lancetvenster Onze-Lieve-Vrouw van Flines en in het andere gravin Marguerite van Constantinopel die de in de 13e eeuw gestichte abdij van Flines aan de heilige Bernard schenkt. In de middenstijl staan de wapenschilden van de cisterciënzerabdij afgebeeld, met daarin de leeuw van Vlaanderen, waaronder de gronden van Flines vielen. De abdij, die tijdens de Franse Revolutie werd verwoest, diende als begraafplaats voor verschillende graven van Vlaanderen.
Onder het dakgebinte zijn verschillende gebeeldhouwde blochets te zien. Deze houten stukken, bedoeld om de constructie te versterken, werden vanaf de 15e eeuw in Henegouwen en de Oise vaak versierd. Deze blochets, die dateren uit het einde van de 15e of het begin van de 16e eeuw, stellen anonieme figuren of wapenschilden voor en getuigen van de zorg die aan de versiering van het gebouw werd besteed.
Deze doopvont van zandsteen dateert uit 1554. Hij is uitgevoerd in renaissancestijl en bestaat uit een eivormige kuip versierd met een plantenmotief, die rust op een zuiltje versierd met palmen. Dit zuiltje steunt op een rechthoekige sokkel versierd met gebeeldhouwde engeltjes, motieven die kenmerkend zijn voor de renaissance. Het metalen, koepelvormige deksel maakt dit voor die tijd kenmerkende geheel compleet.
De kerk van Flines-lez-Râches bezit een rijke collectie meubilair uit de 18e eeuw. De biechtstoelen in Lodewijk XV-stijl staan naast het houten werk van de zijaltaren, die aan de noordzijde zijn gewijd aan de Maagd Maria en aan de zuidzijde aan Sint-Michiel, de patroonheilige van de kerk. De preekstoel met zijn strakke vormgeving en het koorgestoelte, versierd met engeltjes en plantmotieven, dateren eveneens uit deze periode. Een rijkelijk gebeeldhouwde processiebaldakijn in rocaille-stijl maakt dit geheel compleet.
De kerk telt twaalf zuilen, waarvan er acht, vervaardigd uit blauwe steen uit Doornik, al vanaf de 12e eeuw werden opgetrokken. Hun kapitelen zijn versierd met een plantenmotief bestaande uit vier bladeren en haakjes op de hoeken. Hoewel ze dezelfde stijlkenmerken volgen, heeft elk kapiteel een uniek decor. De vier andere zuilen, die in de 19e eeuw bij de uitbreiding van de kerk werden vervaardigd, zijn imitaties daarvan.
In een van de kapellen realiseerde de kunstenaar Philippe Aïni in 1990, op verzoek van de inwoners, een hedendaagse muurschildering om een moderne creatie in deze duizendjarige kerk te introduceren. Het werk, geïnspireerd op het Nieuwe Testament, combineert schilderkunst en beeldhouwkunst en toont bijna 90 personages. Het werk riep heftige reacties op en werd beschadigd. Hoewel het met sloop werd bedreigd, is het vandaag de dag nog gedeeltelijk te zien.