Sint-Amandus

De geschiedenis van deze neogotische kerk, met zes traveeën en een uurwerk aan elke zijde van de toren, gaat terug tot de 11de eeuw. Van de vroegere kerk blijft niets over. Hoewel Lodewijk de Vrome haar altaarrechten schonk, bevestigd door Karel de Kale, en ze verbonden was met bisschop De Marvis en het Brugse Vrije, werd het gebouw in 1580 door de Geuzen vernield. Heropbouw, sluitingen en nieuwe plannen volgden elkaar op, tot de definitieve afbraak in 1901. Daarna verrees een sobere neogotische kruiskerk naar ontwerp van provinciaal architect René Buyck. Enkele natuurstenen pijlers werden hergebruikt.
Het resultaat is een bakstenen volume onder tentdak, met doop- en rouwkapel. De toren heeft vier uurwerken, twee galmgaten en wordt op de hoeken gesteund door verjongende steunberen. In het schip vallen de arduinen pijlers en het houten spits tongewelf op. De neogotische altaren, banken en het koorgestoelte dateren uit 1901. Twee biechtstoelen zijn uit 1784, twee andere zijn kopieën. De kerk bezit een Van Peteghem-orgel uit 1852.

Elke eerste en vijfde zondag van de maand is er een mis om 11uur in de kerk en elke woensdag en vrijdag vindt er om 09uur een weekdienst plaats in de sacristie. In Beernem zijn er koorrepetities, schoolmissen en catechese. De kerk staat open voor concerten en tentoonstellingen; de vergaderruimte voor kerkelijke bijeenkomsten. Erfgoedgroepen bezoeken de kerk vaak samen met het kerkhof, waar 19de-eeuwse grafmonumenten in neogotische en neoclassicistische stijl te vinden zijn, vooral van de lokale adel. Er bestaat een boekje over het funerair erfgoed. Bij de kerk hoort ook een pastorie binnen een omwalling, bereikbaar via een brug.

KIKIRPA:Fototheek online