01 januari - 31 december
ma 8.00 - 18.00
di 8.00 - 18.00
woe 8.00 - 18.00
do 8.00 - 18.00
vr 8.00 - 18.00
za 8.00 - 18.00
zo 8.00 - 18.00
zondag 9.30
Vanop de omliggende wegen ziet men van ver, bij dag en ’s nachts wanneer verlicht, de kerk van Mélin met haar toren en spits die boven dorp en velden uitsteekt. Het rustgevende landschap verklaart mee waarom Mélin, samen met een twintigtal andere, tot de mooiste dorpen van Wallonië werd uitgeroepen.
Die erkenning is ook te danken aan de beroemde witte steen van Gobertange, afkomstig uit een gehucht van het dorp. Deze steen siert de gevels van vele oude huizen en de kerktoren, naast baksteen gebruikt voor de bouw. Het neoclassicistische gebouw valt op door zijn rijzige klokketoren en de vier nieuwe wijzerplaten van 2005.
De omgeving charmeert met de geklasseerde pastorie, de tiendenschuur, oude kasseien en het kerkhof. Langs de muur staat een originele recente graftombe, bedekt met een tapijt van smeedijzeren bladeren.
In het portaal vindt men een verrassende herdenkingscompositie: op kleine witte steentjes staan de namen van een vijftigtal pastoors en vicarissen sinds 1290.
Binnen treft men een schilderij op hout boven het altaar, werk van Léon Herbot (1874), dat de heilige Dominicus toont die de rozenkrans ontvangt van Onze Lieve Vrouw.
Het gesculpteerde eiken meubilair, vooral de preekstoel, is opmerkelijk. Het Renaissance-orgel uit 1616, geklasseerd en een van de oudste van Waals Brabant, wekt bewondering.
Het hoofdaltaar, in Lodewijk XV-de stijl, wordt bekroond door een schilderij op hout van Léon Herbot uit 1874, dat de Heilige Dominicus voorstelt die de rozenkrans uit de handen van de Maagd ontvangt.
Dit komt uit de kerk van Bogards te Hoegaarden. De Tiense kunstenaar A. J. GILLIS is de maker ervan.
Lambrisering, communiebanken, altaren, biechtstoelen, orgelzolder.
Een elegante Lodewijk XVI-de lambrisering bedekt het hele koor, uitgevoerd in 1788 door de Tiense kunstenaar A. J. Gillis.
Het orgel, gebouwd in 1616 en sinds 1990 beschermd als historisch monument, is een van de oudste in Waals-Brabant en een zeldzaam Renaissance-getuigenis. In 1839 werd het geschonken aan pastoor Janmart van Mélin voor zijn diensten bij de bouw van de kerk van Saint-Nicolas-Waes. De registers weerspiegelen het ontwerp van kerkmuzikanten uit de tijd van het Concilie van Trente.
Op de afgesloten begraafplaats is een neoklassieke aedicula met een houten kruisweg uit de 17de of 18de eeuw.