01 april - 30 september
ma 9.00 - 19.00
di 9.00 - 19.00
woe 9.00 - 19.00
do 9.00 - 19.00
vr 9.00 - 19.00
za 9.00 - 19.00
zo 9.00 - 19.00
01 oktober - 31 maart
ma 9.00 - 17.00
di 9.00 - 17.00
woe 9.00 - 17.00
do 9.00 - 17.00
vr 9.00 - 17.00
za 9.00 - 17.00
zo 9.00 - 17.00
+32 87 65 22 58
zondag 11.00
De Sint-Hubertuskerk, centraal gelegen in het dorp, werd gebouwd volgens de gedurfde plannen van architect J. Moretti. Tussen 1906 en 1908 werd het interieur opgeluisterd met art-deco muurschilderingen geinspireerd op de romaanse-byzantijnse kunst. De kerk is als totaalconcept, zowel decoratief, architecturaal als op vlak van meubilair bewaard en is een getuige van de bouwkunst uit het begin van de 20ste eeuw. De kerk werd volledig gerestaureerd in 2013.
KIKIRPA : Fototheek online
De huidige kerk, in kalksteen opgetrokken, vervangt de gotische kerk uit de 14e eeuw en een eerste kapel uit de 11e eeuw, gewijd aan Sint Hubertus. Bij werken begin 21e eeuw vond men de oude grondvesten terug. Het huidige gebouw verrees tussen 1768 en 1771 naar plannen van de Italiaanse architect Joseph Moretti. In de eerste twee decennia van de 21e eeuw volgden belangrijke restauraties aan zowel buitenzijde als interieur.
Op een heuvel met noordelijke omheiningsmuur onderging de huidige kerk merkwaardige werken in 1910-1911: de klassieke spits, restant van de kerk van vóór 1768 en dreigend instortend, werd afgebroken. De geveltoren werd heropgetrokken en bekroond met een achthoekige klokketoren, atypisch voor de regio en nu haar belangrijkste kenmerk. Op de noordwestzijde trekken ook de twee wijzerplaten van het uurwerk de aandacht.
Deze kapel bevat rijke en zeer delikate versieringen uit de 18e eeuw die niet werden vervangen in 1906/1908, alsmede een borstbeeld van God de Vader in de wolken (1770).
De doopvont stamt uit de 19e eeuw.
De schilderingen, deels verguld en uitdeinend op de pilaren, dateren (behalve die van de doopkapel) uit 1906-1908 en zijn van Carl Bränner uit Aken. Ze tonen bijbelse taferelen: het Paaslam met evangelisten, het hert als symbool van dorst naar God, duiven bij de bron van levend water, bekering en evangelisatie door Bonifacius en Franciscus Xaverius, de duif van de Heilige Geest, de ark van Noë en een later medaillon van Cecilia met engelen.
Het hoofdaltaar, in 1776 door Köhlder gebouwd, draagt een retabel met fronton als baldakijn, gesteund door zes pilasters. De renovatie van 2017 onthulde kleuren en taferelen bij het tabernakel, waaronder Emmaüs. De zijaltaren van Sint Hubertus en Onze Lieve Vrouw met Kind zijn iets jonger. Communiebank en biechtstoel dateren van 1772; preekstoel, lambrisering en kruisweg van 1870.
De zijvensters tonen medaillons met de twaalf apostelen en hun attributen. Behalve Sint Jan stierven allen de marteldood, wat de olijftak en martelwerktuigen verklaart. In het koor verwijzen glasramen naar Sint Hubertus en Sint Wendelin, patroon van boerderijdieren. Ze zijn gemaakt door hetzelfde Gentse atelier als het raam met Heilige Cecilia boven de ingang.