01 januari - 31 december
ma 9.00 - 17.00
di 9.00 - 17.00
woe 9.00 - 17.00
do 9.00 - 17.00
vr 9.00 - 17.00
za 9.00 - 17.00
zo 9.00 - 17.00
Oorspronkelijk bestond de gemeente uit twee kernen: Montsoreau, gedomineerd door zijn kasteel dat de overgang markeert tussen een middeleeuwse burcht en een renaissanceslot, en Rest, met de Sint-Pieterskerk als centraal punt. Rond deze laatste kern ontwikkelde zich een eerste dorp dankzij de haven, die de economische groei van de stad stimuleerde door de handel in wijn en tufsteen.
De Sint-Pieterskerk van Rest vervulde lange tijd een dubbele functie: zij was zowel parochiekerk, bediend door een pastoor, als priorijkerk, waar vanaf de 11e eeuw de erediensten werden verzorgd door een prior.
Het huidige gebouw, opgetrokken uit tufsteen, verving vermoedelijk een ouder heiligdom. De architectuur is kenmerkend voor de Angevijnse gotiek. Het koor, het transept en de klokkentoren, gebouwd tussen het einde van de 13e en het begin van de 14e eeuw, getuigen hiervan. Door een gebrek aan financiële middelen werd de bouw onderbroken, waardoor enkele onderdelen onvoltooid bleven. Het schip werd in de 18e eeuw herbouwd in neoclassicistische stijl.
Na de Franse Revolutie verloor de kerk haar functie als priorijkerk, maar behield zij haar rol als parochiekerk. In die periode ontving zij verschillende kunstwerken en stukken kerkmeubilair afkomstig uit de prestigieuze nabijgelegen abdij van Fontevraud.
Ondanks restauraties en verbouwingen in de 19e en 20e eeuw heeft de Sint-Pieterskerk van Rest haar authenticiteit weten te bewaren. Als waardevol getuigenis van het religieuze erfgoed van de Loirevallei staat zij sinds 1952 beschermd als historisch monument.
Het schip werd rond 1787-1788 herbouwd in regelmatig metselwerk van tufsteen en is bedekt met een leien zadeldak. Het interieur wordt verlicht door drie rondboogvensters aan de noordzijde en twee aan de zuidzijde. Er zijn twee toegangen, aan de west- en zuidzijde. De hoofdingang wordt bekroond door een driehoekig fronton met daarboven een oculus. Binnen is het plafond voorzien van houten lambrisering.
Deze sobere vormgeving vormt een opvallend contrast met de rest van de kerk, die is overdekt met gotische kruisribgewelven.
Na de overstromingen van 1843 en 1856, waarvan de waterstand nog steeds zichtbaar is in het schip, besloot de bisschop dat het ongezonde gebouw, dat de gezondheid van de priesters aantastte, onmiddellijk hersteld moest worden of vervangen door een nieuwe kerk op het hoger gelegen deel van de gemeente. In 1863 gaf de gemeenteraad de architect Ernest Piette opdracht de werkzaamheden uit te voeren. Maar in 1866 stroomde de Loire opnieuw het schip binnen, zoals een nieuwe hoogwatermarkering laat zien.
Boven de hoofdingang bevindt zich een oculus met een glas-in-loodraam van glasplaten, bewerkt door afschilfering en samengevoegd met een cementnetwerk. In het midden staat het wapen van Montsoreau afgebeeld: een kruis in een schild en drie lelies op een blauwe band. Dit glasraam werd aan het begin van de jaren 1960 vervaardigd door Alain Cléry, priester en opgeleid glazenier.
De glas-in-loodramen van het koor en de apsis werden in 1878 geschonken door de familie Bruneau-Bucaille, na het tragische overlijden van hun dochter en kleindochter. Het centrale raam in het koor is gewijd aan het Heilig Hart. De zijramen stellen de heilige Theresia en de heilige Margaretha voor, de patroonheiligen van de overledenen. Een ander glas-in-loodraam toont de heilige Jeanne d'Arc in gebed. Twee andere ramen verbeelden episoden uit het leven van Christus in medaillons.
Deze voorstelling van de Kruisiging is een kopie van het exemplaar dat wordt bewaard in de nabijgelegen abdij van Fontevraud. Oorspronkelijk bevond dit werk zich in de kerk van Montsoreau, nadat het abdijmeubilair tijdens de Franse Revolutie was verspreid. Het dateert uit de eerste helft van de 16e eeuw.
Een reeks koorbanken, die volgens de overlevering afkomstig is uit de abdij van Fontevraud na de revolutionaire onteigeningen, staat tegenwoordig in het koor. Ze dateren vermoedelijk uit het einde van de 15e eeuw en zijn voorzien van fraai gebeeldhouwde misericordes en armsteunen met plantaardige motieven en grotesken. Dit geheel staat sinds 1902 beschermd als historisch monument.