Tijdelijk gesloten tot 28/02/2027
In het hart van de begraafplaats staat de kerk Notre-Dame des Roncettes, waarvan de naam herinnert aan het feit dat ze vroeger omgeven was door bramen. De kerk is bescheiden van omvang en representatief voor de landelijke kerken van het Pays d'Auge, die voornamelijk in de romaanse periode zijn gebouwd. De overblijfselen van de zuidelijke muur getuigen hiervan: een dichtgemetselde deur, rondboogopeningen en een visgraatpatroon.
Zoals veel gebouwen in dit gebied heeft de kerk een eenvoudige plattegrond met een enkel schip en een koor. Latere toevoegingen verrijken het geheel: in de 16e eeuw werden een portaal en een kapel in gotische stijl gebouwd, herkenbaar aan hun spitsboogvormige opening. In dezelfde periode werden steunberen toegevoegd en werden sommige openingen verbouwd.
Kijk binnen eens omhoog om het gewelfde plafond met latten te bewonderen, dat beschilderd is met een sterrenhemel. Een van de bewaarde voorwerpen is een polychroom gipsen beeld van Sint-Erme, dat herinnert aan het bestaan van een fontein onder de kerk, die bekend stond als wonderbaarlijk voor de genezing van oogaandoeningen. Pelgrims dompelden een doekje in het water, veegden daarmee over hun ogen, staken een kaars aan voor het beeld en hingen het doekje vervolgens aan de haag. Ook vandaag de dag getuigen nog talrijke doekjes van deze levende traditie.
De zuidelijke muur is het oudste deel van de kerk. Hij is herkenbaar aan het visgraatpatroon, waarbij de bakstenen, of platte stenen, schuin staan en bij elke rij van richting veranderen.
Deze techniek, waarbij lokale materialen werden gebruikt, gaf de muren meer stabiliteit tegen lagere kosten. Hoewel visgraatmetselwerk bekend is uit de Romeinse tijd, werd het veel gebruikt in de kerkbouw tussen de Karolingische en Romaanse periode.
De meeste caquetoires dateren uit de 15e of 16e eeuw en zijn verbonden aan Romaanse kerken. Deze beschutte ruimte werd gebruikt door parochianen om elkaar te ontmoeten en nieuwtjes uit te wisselen, vandaar de naam die is afgeleid van het werkwoord caqueter, wat “kletsen zonder onderscheid” betekent.
Ze zijn vooral te vinden in dorpen, vooral in Midden-Frankrijk, maar ook in Normandië.
Deze doopvonten dateren uit de 15e eeuw en zijn beschermd als Historisch Monument.
Ze zijn rijkelijk versierd met gebladerte en druiventrossen. Op de basis is ook een kinderhoofdje gegraveerd.
De achthoekige basis is versierd met geometrische vormen.
De broederschappen van liefde zijn verenigingen van parochianen die op vrijwillige basis begrafenissen bijwonen en de families en de celebrant begeleiden.
Ze zijn herkenbaar aan hun vaandels, hun chaperon (versierd stuk stola), hun tintenelles (bellen) en hun torchères, die gebruikt worden om de kaarsen te dragen.
Het 18e-eeuwse polychrome altaarstuk wordt binnenkort gerestaureerd en er is al onderzoek gedaan naar de verschillende lagen polychromie.
Het doek, gedateerd 177, toont een relatief zeldzame scène: de geboorte van de Maagd.
Er wordt momenteel campagne gevoerd om de glas-in-loodramen te restaureren en er worden fondsen geworven om de gemeente en de vereniging te steunen.
De glas-in-loodramen zijn het werk van meester-glasblazers uit het atelier Gouty in Cormeilles.
De eerste die geïnstalleerd werd, was in de kapel van de Maagd. Een bijzonder kenmerk van de buitenkant is bewaard gebleven: de houten vulling.
Binnenkort zullen er andere glas-in-loodramen worden toegevoegd, die het Doopsel van Jezus en de Bruiloft te Kana illustreren.