Sint-Martinus
La chapelle
62270 Séricourt
Kapel | XVI | Klassiek | Katholieke Kerk
Kaart
Openingsuren
01 april - 31 oktober
ma
di
woe
do
vr
za 10.00 - 17.00
zo 10.00 - 17.00
Foto's
Merkwaardige elementen
Het doopvont
Dit doopvont diende om het doopwater in op te vangen. Het bestaat uit een voetstuk en een bak, beide vervaardigd uit zandsteen. De bak is achthoekig en vertoont noch versieringen, noch inscripties. Hij rust op een voetstuk in een andere stijl, dat waarschijnlijk uit de 15e of 16e eeuw dateert.
Een bouwwerk dat de lokale heerschappij weerspiegelt
De drempel van de toegangsdeur bestaat uit een kleine grafsteen van blauw marmer. Vandaag de dag zijn er geen aanwijzingen meer om deze te identificeren, maar volgens de epigrafie van Pas-de-Calais zou het gaan om de grafsteen van een dame uit Carbonnel. De familie Carbonnel, leenheren van Beaudricourt, bezat waarschijnlijk een van de bestaande leengoederen.
De naakt van Sint-Maarten
Dit beeldengroepje van gepolychromeerd eikenhout was bevestigd aan de zuidelijke muur van het schip. Het werd op 20 december 1955 geklasseerd als historisch monument. Het raakte in 1973 licht beschadigd en werd in 1981 gerestaureerd. Het beeldhouwwerk verbeeldt de beroemde episode uit het leven van Sint-Maarten, het moment waarop de heilige, destijds legionair in de buurt van Amiens, zijn mantel deelt met een bedelaar. Dit beeldhouwwerk, dat symbool staat voor de volkskunst, werd in 2011 uit de kerk van Séricourt gestolen. Alleen de sporen van de bevestiging aan de muur zijn nog overgebleven.
La cloche
La cloche de l'église est suspendue dans un petit campenard, nommé aussi clocher-mur, qui prolonge le pignon. Elle est abritée par un petit toit d'ardoise. Elle porte l'inscription suivante :
Le fondeur de cette cloche est issu de la famille Gorlier, une famille de fondeurs très actifs sur le Pas-de-Calais et originaires de Frévent.
La Première Guerre mondiale
À l'extérieur, sur le mur sud de la nef, on peut observer trois graffitis de soldats anglais passés par Séricourt en avril 1916. Ils ont laissé leurs noms : W. Dallenger, A. Webb et G. Woolmore ainsi que la référence à leur statut : ils appartenaient au Royal Engineer (régiment du génie).
