Sint-Mattheus
Zuidlaan 18
9630 Munkzwalm (Zwalm)
Kerk | 1875 | | Katholieke Kerk
Kaart
Openingsuren
01 april - 31 oktober
ma 9.00 - 18.00
di 9.00 - 18.00
woe 9.00 - 18.00
do 9.00 - 18.00
vr 9.00 - 18.00
za 9.00 - 18.00
zo 9.00 - 18.00
01 november - 31 maart
ma -
di -
woe -
do -
vr -
za 9.00 - 17.00
zo 9.00 - 17.00
Kerkdiensten
Geen vaste/wekelijkse meer (behalve uitvaarten, huwelijken,…).
Beschrijving
De kerk met haar neogotisch interieur werd gebouwd tussen 1875 en 1881 naar een ontwerp van architect Van Hoecke Peeters, bekend als rijksarchitect voor scholen en gemeentehuizen en als ontwerper van religieuze gebouwen zoals Onze Lieve Vrouw van Lourdes in Oostakker. In Munkzwalm verving hij de te kleine, vervallen romaanse eenbeukige kerk door een bakstenen driebeukige constructie van vier traveeën, met typische spitsboogvensters in neogotisch maaswerk.
Het interieur is grotendeels uit de bouwperiode, aangevuld met een Mechels Onze Lieve Vrouw met Kind beeld (ca. 1600) en een gerestaureerde eiken biechtstoel (ca. 1650). Het hoofdaltaar in eik bevat polychroom beschilderde beeldengroepen (1900). Boven de twee neogotische zijaltaren bevinden zich nieuwe muurschilderingen. Verder zijn er eiken koorgestoelte, communiebank en kansel in neogotische traditie. Zestien van de negentien glasramen werden in 1983 toegevoegd.
Twee arduinen stenen verwijzen naar de start van de bouwwerken: door een ruzie tussen de burgemeester, tevens voorzitter van de kerkfabriek, en pastoor Verstraete werd diens naam van de eerste steen verwijderd. De bisschop van Gent weigerde de kerk te wijden zolang de naam niet werd hersteld. Uiteindelijk kwam er een compromis: een nieuwe steen met alle gegevens werd aan de buitengevel geplaatst.
Op het kerkhof staat een 18de eeuwse grafzerk uit de oude kerk. De Zuidlaan verbindt de schilderachtige Zwalmbeek met het dorp. Nabij de Zwalmmolen staat het gedenkteken voor schrijver Omer Wattez, die de streek bezong.
Foto's
Merkwaardige elementen
Hoofd- en zijaltaren
Eiken hoofdaltaar met polychroom beschilderde beeldengroepen van R. Van Caelenbergh uit Aalst van ca. 1900.
De neogotische zijaltaren uit eikenhout toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Jozef werden in 1912 geplaatst door Van den Eynde uit Gent. Boven de zijaltaren zijn er neogotische op doek geschilderde muurschilderingen door R. Goethals en verder restanten van de 1900 aangebrachte polychromie.
Communiebank
De eiken communiebank uit het 3e kwart van de 18e eeuw is in Lodewijk XV-stijl en werd uit de oude kerk overgebracht en gerestaureerd in 1911. Er zijn vijf opengewerkte rococo-panelen met een merkwaardige voorstelling van oudtestamentische en eucharistische symbolen: de toonbroden, de vis en de broden van de broodvermenigvuldiging, het Lam Gods op het Boek-met-zeven-zegels, een fontein met twee dolfijnen en de mannaregen.
Kansel
Eiken kansel in Lodewijk XVI stijl uit het midden van de 18e eeuw, in 1912 gerestaureerd door Van den Eynde. Vier slanke voluten staan kruisgewijs op een ronde sokkel. De gewelfde kuip heeft een lauwerkrans en vier panelen met medaillons van de evangelisten, bladwerk, guirlandes en strikken. Het klankbord toont blokjeswerk, draperieën, trofee met kruis en stralenkrans, de tafelen der Wet, het Evangelieboek en twee cherubijnen.
Beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Troost
Mechels houten beeld van Onze-Lieve-Vrouw met Kind, z.g. Onze-Lieve-Vrouw van Troost, van ca. 1600. Het is in het begin van de 20 e eeuw verguld en nog recenter gepolychromeerd. Volgens de kerkrekeningen van 1636-1637 werd het beeld langs de Schelde van Mechelen tot Hermelgem getransporteerd.
Glasramen
De drie glasramen van ca. 1880 in het koor door Coucke uit Brugge tonen Onze-Lieve-Vrouw, Sint-Apollonia en Sint-Mattheus. De zestien glasramen in het schip van 1983 door G. Dhaeyer en in de doopkapel en westgevel door G. Minjauwgeven allegorieën op de sacramenten, evangelistensymbolen en elementen uit het Oude en Nieuwe Testament weer.
Gedenksteen
Arduinen gedenksteen van de eerstesteenlegging op 1 juni 1875, met sterk verweerde tekst en een bekende anekdote: daags voordien werd de naam van pastoor Verstraete weggebeiteld, volgens sommigen op aanstichten van burgemeester Jozef De Raedt. Men maakte snel een tweede steen met het opschrift Lapis primarius… Deze “tweede eerste steen” dook begin jaren ’70 weer op als deksteen van een waterputje in de pastorie.
