Sint-Martinus

De restauratie van het schip, het westportaal en het orgel loopt van 2024 tot februari 2027 (fase 10). Tijdens de werken kan het gebouw soms tijdelijk minder toegankelijk zijn. Inlichtingen over de toegankelijkheid van de Sint-Martinuskerk vindt u op de website van het dekenaat of op de website voor toerisme.

Kerknet

De kerk wordt geroemd om haar stilistische homogeniteit, hoewel ze tussen 1480 en 1660 werd gebouwd, vertraagd door godsdiensttroebelen en de zwakke economische situatie van de stad in de 16de eeuw. Ze weerspiegelt de sociale organisatie van die tijd, met broederschappen, gilden en ambachten. Van hen blijven 21 versierde altaren over, waaronder die van bakkers, kleermakers en graanhandelaars. 

In de kerk staan tien biechtstoelen. Het koor bevat enkel nog het hoofdaltaar (1777), de communiebank (1907) en de sacramentstoren van Jeroen Du Quesnoy de oude (1604) in wit en zwart marmer. De gotische aanblik blijft intact dankzij sober meubilair, waardoor ook de zwart witte vloer goed tot haar recht komt. Uniek is de collectie textiele antependia.

Een koperen lijn uit 1840 markeert de middaglijn: een lens in het Sint Maartensraam laat het licht erop vallen zodat men uurwerken kon afstellen. Tegenover de Heilig Hartkapel ligt de grafzerk van Dirk Martens, “d’eerste letterdruckere van duitschland/vrankeryke en desen nederlanden”.

Tijdens de restauratie van 1901 1903 onder stadsarchitect Julius Goethals kwamen 15de en 16de eeuwse gewelf en muurschilderingen tevoorschijn. In 1947 gingen enkele daken en gewelven in vlammen op; de herstellingen duurden tot 1958. Een boekje over de kerk spreekt van een “onvoltooide symfonie van Brabantse gotiek”, verwijzend naar het onafgewerkte schip en het ontbreken van een westtoren.

Bibliografie : ROBIJNS L., De Sint-Martinuskerk van Aalst, Een onvoltooide symfonie van Brabantse gotiek, Provinciebestuur Oost-Vlaanderen, Gent, 1997.

KIKIRPA : Fototheek online

Facebook